قانون مدنی

شوهر ميتواند زن خود را از حرفه يا صنعتي كه مُنافي مَصالح خانوادگي يا حيثيات خود يا زن باشد منع كند.

زن مستقلاً ميتواند در دارائي خود هر تصرفي را كه ميخواهد بكند.

طرفين عقد ازدواج ميتوانند هر شرطي كه مخالف با مقتضاي عقد مزبور نباشد در ضمن عقد ازدواج يا عقد لازم ديگر بنمايند مثل اينكه شرط شود هر گاه شوهر زن ديگر بگيرد يا در مدت معيني غائب شود يا ترك انفاق نمايد يا بر عليه حيات زن سوء قصد كند يا سوء رفتاري نمايد كه زندگاني آن ها با يكديگر …

عقد نكاح بفسخ يا بطلاق يا ببذل مدت در عقد انقطاع منحل ميشود. فصل اول در مورد امكان فسخ نكاح

جنون هر يك از زوجين بشرط استقرار اعم از اين كه مستمر يا ادواري باشد براي طرف مقابل موجب حق فسخ است.

(اصلاحي 14ˏ08ˏ1370)- عيوب زير در مرد موجب حق فسخ براي زن خواهد بود: 1 – خِصاء 2 – عِنَن به شرط اينكه ولو يكبار عمل زناشوئي را انجام نداده باشد. 3 – مقطوع بودن آلت تناسلي به اندازه اي كه قادر به عمل زناشوئي نباش

عيوب زن در صورتي موجب حق فسخ براي مرد است كه عيب مزبور در حال عقد وجود داشته است.1 – قَرَن 2 – جُذام 3 – بَرَص 4- اِفضاء 5 – زمين گيري 6- نابينائي از هر دو چشم

عيوب زن در صورتي موجب حق فسخ براي مرد است كه عيب مزبور در حال عقد وجود داشته است.

جنون و عِنَن در مرد هر گاه بعد از عقد هم حادث شود موجب حق فسخ براي زن خواهد بود.

هر يك از زوجين كه قبل از عقد عالم بامراض مذكوره در طرف ديگر بوده بعد از عقد حق فسخ نخواهد داشت.