اصولیان در اینجا دو مبنا دارند. بر اساس مبنای مشهور، اصل برائت در شبهات حکمیه جاری است؛ زیرا عقل و نقل هر دو بر این دلالت دارند که «رفع ما لا یعلمون» و «قبح عقاب بلا بیان» مانع از الزام مکلف به تکلیف مشکوک میشود. بنابراین، در فقدان دلیل معتبر، مکلف بریءالذمه است. در مقابل، برخی اصولیان قائل به جریان اصل احتیاط در شبهات حکمیهاند؛ زیرا احتمال تکلیف را کافی برای الزام به احتیاط میدانند و معتقدند که عقل در موارد احتمال ضرر اخروی، احتیاط را اقتضا میکند. ثمره این نزاع در فقه آن است که در عبادات، اگر مکلف شک در وجوب عملی داشته باشد، بر اساس اصل برائت عمل نکردن جایز است، ولی بر اساس اصل احتیاط باید عمل را انجام دهد
اصولیان در اینجا دو مبنا دارند. بر اساس مبنای مشهور، اصل برائت در شبهات حکمیه جاری است؛ زیرا عقل و نقل هر دو بر این دلالت دارند که «رفع ما لا یعلمون» و «قبح عقاب بلا بیان» مانع از الزام مکلف به تکلیف مشکوک میشود. بنابراین، در فقدان دلیل معتبر، مکلف بریءالذمه است. در مقابل، برخی اصولیان قائل به جریان اصل احتیاط در شبهات حکمیهاند؛ زیرا احتمال تکلیف را کافی برای الزام به احتیاط میدانند و معتقدند که عقل در موارد احتمال ضرر اخروی، احتیاط را اقتضا میکند. ثمره این نزاع در فقه آن است که در عبادات، اگر مکلف شک در وجوب عملی داشته باشد، بر اساس اصل برائت عمل نکردن جایز است، ولی بر اساس اصل احتیاط باید عمل را انجام دهد
سامانه مشاوره رایگان قضایی جمهوری اسلامی ایران حجت الاسلام و المسلمین دکتر حشمدار